انگل‌هاى روده سودمند است . حرارت آن را در درجه چهارم گرم دانسته‌اند ولى نزد حقير از سوم تجاوز نمىكند . . . . " ( سلطان الحكماء : 16 * ) . براى رفع بوى بد آن مىتوان آن را با عرق غاركيلاس و يا اسانس بادام تلخ پوشانيد ( ناظم الاطباء : 17 * ) . تركيبات شيميائى : انقوزه يك اولئوگم رزين است كه در تركيب آن 40 تا 64 درصد رزين ، 25 درصد صمغ ، 16 - 3 درصد اسانس وجود دارد . رزين محتوى 60 درصد استرهاى فروليك اسيد ، 3 / 1 درصد فروليك اسيد آزاد ، آزار زينولال ، Farnesiferolols A , B , C و مشتقات كومارين . صمغ محتوى گلوكز ، گالاكتوز ، ال ارابينوز ، رامنوز و گلوكورونيك اسيد مىباشد . ريشه گياه انقوزه محتوى آزارزينوتانول Asaresinotannol ، فروليك اسيد ، اسانس انقوزه داراى بوى متعفن شبيه به بوى سير دارد كه به واسطه وجود تركيبات سولفوره است . خواص درمانى انقوزه : ضد اسپاسم ، خلطآور ، پائين‌آورنده فشار خون ، ضد انعقاد ، ضد نفخ . موارد مصرف درمانى : از داخل در سوءهاضمه ، نفخ ، قولنج ، سياه‌سرفه ، برونشيت مزمن ، لارنژيت ، هيسترى ، تومورهاى شكمى ، صرع ، اختلالات روانى ، ناراحتىهاى كبدى ، انگل‌هاى روده‌اى مانند اكسيور ، آسكاريس و دود كبدى و از خارج در دردهاى مفصلى ، عقربك ، عفونت نرمه بند انگشت . مقدار خوراك : 3 / 0 تا 1 گرم سه بار در روز ، تنتور 4 - 2 ميلىليتر به عنوان آرام‌بخش نصف قاشق چايخورى در آب گرم . از انقوزه و همچنين از اسانس ، عصاره روان آن به عنوان افزودنىهاى خوش‌طعم‌كننده استفاده به عمل مىآيد . آثار فارماكولوژيك : بر روى حيوانات آزمايشگاهى آثار ضد انعقادى و كاهش فشار خون مشاهده شده است . موارد منع مصرف : چون اثر اكسيدكنندگى بر روى هموگلوبين فتال دارد و باعث توليد مت هموگلوبين مىشود مصرف آن منع شده است .